Fehmi Koru: Bir zamanlar ülkemizde en üst düzeyde ‘Kürt sorunu’ tartışılıyordu

Fehmi Koru*

Milli savunma bakanı Yaşar Güler’in son açıklaması gazetelerde gözüme çarptı. Orada şunu söylüyor bakan:

“Terör örgütü yurt içinde bitme noktasına gelirken, hudut ötesinden Türkiye’ye yönelik hücumlar da bertaraf edilmiş, hudutlarımızda kurulmak istenen terör koridoru parçalanmıştır.”

Bu açıklama bana hiç yabancı gelmedi, fakat yeniden de yıllarım terörden yılarak geçtiği için “Ne güzel” dedim.

Yabancı gelmemesinin sebebi, buna yakın cümleleri daha evvel de işitmemdi.

İçişleri bakanıyken Süleyman Soylu da, teröristlerin ayakkabı numarasının bile bilindiğini söylemişti; ülke içinde faaliyet gösteren teröristlerin oldukça azalmış sayısıyla birlikte…

Soylu’nun verdiği sayıların üç aşağı beş üst birebirini evvelki bakanlardan da duyduğumu hatırladım.

Bu açıklamaya takılmamın sebebi, şu sıralarda okuduğum, bir devir Şanlıurfa’da belediye lideri olmuş, birkaç devir de milletvekili olarak TBMM’de bulunmuş İbrahim Halil Çelik ile yapılan kitaplaştırılmış bir ırmak söyleşiydi.

‘Siyaset ve Kitaplar Arasında’ ismini taşıyor Hece Yayınları tarafından yayımlanmış kitap…

Ülkemizde tanımadığı -daha doğrusu dostluk kurmadığı- insan yok üzere İbrahim Halil Çelik’in; kitap “Türkiye’de kim kimdir” öğrenmek için bile okunabilir. İsmail Sert’in muhabbet açıcı sorularına yanıt verirken, ben diyeyim yüzlerce, siz deyin binlerce isimle ilgili dar-geniş bilgiler veriyor Çelik…

Kitabın ortalarına geldiğimde, anlattığı husus bana “Ben bunu biliyorum” dedirtti.

Rahmetli Özal’ın en son çıktığı Orta Asya seyahatine katılan milletvekilleri ortasındaydı İbrahim Halil Çelik.

Özal o seyahate bilhassa değişik partilerden Güneydoğu kökenli milletvekillerini davet etmişti ve DYP-SHP hükümetinin dışişleri bakanı olarak Hikmet Çetin de değişik Türk cumhuriyetlerine yapılan seyahatte yer alıyordu.

Çelik, seyahatin Taşkent durağında yaşanan, gazeteci olarak yalnızca benim ve Alaeddin Kaya‘nın şahitleri olduğumuz bir olayı anlatıyor.

O gece, İbrahim Halil Çelik’in, materyalini ülkeden getirdiği ve kendi elleriyle şahsen yaptığı çiğ köfte partisine davetliydik.

Lezzetli çiğ köfteleri midelerimize indirdikten sonra, yalnızca milletvekillerinin bulunduğu ortamda sohbeti Özal açtı.

Kitaptan aktarıyorum:

“Rahmetli Özal dedi ki: ‘Arkadaşlar büyük devlet olmak istiyorsak iki şeyi çözmek lazım; Kıbrıs ve Kürt sorunu.’ Kaya Toperi çabucak atıldı ‘Efendim programımız çok ağır ve yorucu’ dedi. ‘Bırak Kaya’ dedi (Özal). Tekrar kelamı aldı, ‘Arkadaşlar büyük devlet olmak istiyorsak Kürt problemiyle Kıbrıs sorununu çözmeliyiz’ dedi. Bu ortada ben bir insanın koltuk altıyla göğsünün terlediğini birinci kez gördüm. Hikmet Çetin de ceketi çıkarmıştı sofrada. Dedi ki: ‘Efendim hem çok yorgunsunuz, hem de yarınki program yoğundur’ deyince Sayın Cumhurbaşkanı Özal ‘Bırakmıyorsunuz ki insan bir şey konuşsun’ dedi, mevzuyu kapattı, kalktı.”

Tarihe tanıklık eden cümleler bunlar…

Merak ettim, o geceden sonra ben orada yaşananları nasıl aktarmışım diye, o seyahat sonrası yazdığım yazıma göz attım. (Tarihi: 20 Nisan 1993).

Şunları yazmışım:

“(Özal) orada başını kurcalayan en değerli mevzuyu masaya getirmeden edememişti. / ‘Türkiye’nin daha ileriyle gideceğinden emindi, büyük bir devlet olacağından da… Fakat bunun için temel kural ‘Kürt sorunu’nun çözülmesiydi. O sorunu çözme yolunda önemli adımlar atılmazsa, büyümek şöyle dursun, bugünkü pozisyonunu bile koruyamazdı Türkiye, küçülürdü. Sorunu çözmek için, kendisi, gerekirse risk almaya hazırdı. Bunları bütün açıklığıyla tabir etti. / Milletvekillerinden hiçbiri, ona, sorunun tahlili için ne düşündüğünü, riskin ne olduğunu sormadı, soramadı. Hikmet Çetin ise bu tıp konuşmaları dinlemek istemez üzereydi; duyacaklarının kendisi için bağlayıcı olabileceğini düşünüyora benziyordu. Kelam tahlile gelince, Bakan Çetin ortaya girip vaktin geciktiğini ileri sürüp müsaade istedi, daima birlikte kalktık. / Dışarıda milletvekillerine ‘Neden sormadınız?’ dediğimde, ‘Nasılsa bir daha buluşacağız, o vakit sorarız’ karşılığını aldım. Bir daha buluşulamadı.”

İbrahim Halil Çelik o geceyi aktardıktan sonra Hikmet Çetin’in Özal’ın vefatından sonra kendisine, hem de tekraren, “Keşke konuştursaydık” dediği bilgisini de veriyor.

Kitap, İbrahim Halil Çelik’in hayat serüveni içerisinde yakından tanıdığı insanları, içerisinde yer aldığı olayları, onun kuşağının yararlandığı fikir adamlarını ve yapıtları, İslami bölümün 1960’lardan bugünlere hangi zihinsel evrelerden geçtiğini öğrenmek isteyenler için bir müracaat kaynağı.

*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.