Gençler İntihar Ediyor

“Kendini öldüren insan, kendini sevmeyen değil, kendini çok seven fakat dünyanın kendisini sevmediğini sanandır.” diyor Albert Camus “Yabancı” isimli kitabında.

Bu kelamda bahsedilen “dünya” kimdi? Yöneticiler mi, yöneticilerin ayrıştırdığı toplumlar mı, işverenler mı, duygusal partnerler mi, öğrencilere mobbing uygulayan akademisyenler mi, hak etmediği halde yükselen cehaletin beden bulduğu kesim mi?
Son yıllarda genç intiharlarında bir artış yaşanıyor. Üstelik bunun medyaya yansımayan, mevt sebebi farklı halde sunulanları da var. Yalnızca bildiklerimiz üzerinden sebeplerini konuşalım istiyorum.

R.A (21) üniversitedeki yemekhanede kendisini asmış halde bulundu. Mektubunda banka borçlarından bahsediyordu lakin asıl anlattığı kısımlar diğerdi. Onun, insanlığa ve topluma dair umudu kalmamıştı. Hatta ölüsüne bile hürmet duyulmayacağını düşünüyordu. “Herkes intihar eden kişiyi suçluyor, gerisinden küfürler ediyor ve iftiralar atıyor. Keşke bu kadar pis bir toplumda yaşamasaydık...” diyor.

“S.T (19) hem okuyup hem çalışan, üniversite öğrencisi S.T ailesine bir özür mektubu yazarak intihar etti.”

“S.N.R isimli üniversite öğrencisi mektubunda geçim külfeti çektiğini yazdı ve intihar etti.”

“A.Ö (19) ‘Bütün gençliğim çalındı, umudum kalmadı’ yazdı ve Marmaray raylarına atlayarak intihar etti.”

“A.T isimli bir üniversite öğrencisi yurt odasında meyyit bulundu.”

“İ.E.Z.K isimli tıp öğrencisi intihar etti.”

“Denizli’deki 17 yaşındaki çocuk intihar etti.”

“Konya’da İ.Ç (19) ve İ.Ş (18) isimli iki arkadaş bir binanın çatısından atlayarak intihar etti.”

“O.Ç kendini hayvan damına asarak intihar etti.”

“T.Ö intihar etti.”

“E.C (18) üniversite yurdunda canına kıydı.”
...

Tam da bu yazıyı yazarken Malatya’da 16 yaşındaki bir gencin daha intihar ettiğini okudum. Bu yazdıklarım yalnızca birkaç ayda intihar eden gençlerden kimileri.

TÜİK’in yayınladığı datalara nazaran Türkiye’de son 50 yılın en yüksek intihar oranı yaşanıyor. Son altı yılda intihar eden üniversite mezunlarının oranı ise iki katına çıkmış.

Durkheim’ın İntihar isimli araştırmasında yazdığı üzere birey, toplumun kendisine sunduğu maksatlardan ve kıymetlerden mahrum kaldığında, hayat manasını kaybediyor. Durkheim’a nazaran intihar ferdî değil toplumsaldır. Yani bu gençlerin intiharında hepimizin hissesi var.

E haksız mı?

Bu çocuklar kendini inançta ve özgür hissetselerdi...

Mezun olduklarında iş bulacaklarının rahatlığıyla okusalardı...

Hijyenden mahrum, aç, koğuş şeklinde barınmasalardı, bu barınma tipi bile “şans” olarak nitelendirilmeseydi...

Hükümet tarafından “senin gencin benim gencim” diye ayırt edilmeseler ve onlara eşit imkanlar sunulsaydı...

İlime, bilime daha çok ehemmiyet verilseydi...

“Okusam ne olacak ki?” fikri tüm zihinlerini işgal etmeseydi…

Toplumda kin, nefret tohumları bu kadar yaygın olmasaydı...

Öğrencilerin deşarj olabilecekleri alanlar olsaydı...

Kendilerini geliştirmek bu kadar masraflı olmasaydı...

Gençlerin dünyadaki yaşıtları sosyal/kültürel faaliyetlerin birinden birine giderken büyükleri tarafından 21. yüzyılda telefonları sorgulanmasaydı...

Hobilerini geçim telaşı çekmeden profesyonel mesleklere dönüştürebilselerdi...

Okumak yazgısını değiştirmenin en adil yoluyken “enayilik” olarak nitelendirilmeseydi...

Sınavlardan yüksek puanlar aldıkları halde dayısızlıktan mülakatta elenmeyeceklerini bilselerdi...

Tek ücretsiz cümbüşleri olan bahar şenlikleri o yahut bu sebeple yasaklanmasaydı...

Israrcı karanlıkta okula gitmek zorunda olmasalardı...

Tacizciden, trafik teröristinden, zorbasından korunsalardı...

Yine de intihar ederler miydi?

Camus’un dediği üzere “Dünyanın kendisini sevmediğini” düşünürler miydi yeniden de?

Bu devirde kimsenin bardağındaki son damla olmamak, kimseye dünyanın kendisini sevmediğini düşündürmemek gerekli…