Fehmi Koru: Partilerde çatıdan kiremitler uçmaya başlayınca liderlerin kimyası bozulur

Fehmi Koru*

Türkiye’de siyasetin en dalgalı olduğu periyotlardan birine tanıklık ediyoruz.

Sistem değişikliğinin öncesini hatırlayın; 2017 öncesini… O günlere damgayı 15 Temmuz (2016) hain darbe teşebbüsü vurmuştu. Akabinde kısa mühlet öncesine kadar birbirine hiç de beğenilen gözle bakmayan partiler ortasında yaklaşımlar dikkate çekmeye başladı.

AK Parti ile MHP ortasında.

MHP genel başkanı Devlet Bahçeli şiddetle karşı olduğu ‘Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ni benimsediğini, o husustaki ısrarından vazgeçmiş AK Parti genel lideri da olan Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’a, “Gelin, birlikte ne gerekiyorsa yapalım” teklifiyle muhakkak etti.

Ardından anayasa değişikliği için, AK Parti ile MHP, evvel Meclis’te işbirliği yaptılar, oradan  değişikliği çıkartamayınca halkoylamasına gidildi ve o tarihe kadar Parlamenter Sistem ile yönetilen Türkiye’ye yeni sistem geldi.

İki partinin anayasa değişikliği sürecinde yaşadıkları birliktelik, bir yıl sonra yapılan genel ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinde de devam etti.

Siyasi hayatta değişiklik iktidarda meydana gelen bu gelişmeyle hudutlu kalmadı, muhalefette de taşlar yerinden oynamaya başladı.

Önce İYİ Parti kuruldu.

Anayasa değişikliği halkoylamasının tarihi 16 Nisan 2017.

İYİ Parti’nin kuruluş tarihi 25 Ekim 2017.

Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi uygulamasının başlayacağı erkene alınmış genel ve cumhurbaşkanı seçiminin tarihi de 24 Haziran 2018. 

Seçim tarihinin erkene alınmasının en kıymetli sebebi, kuruluşuyla birlikte önemsenecek bir seçmen kitlesine -özellikle bayan seçmenlere- sempatik geldiği görülen YETERLİ Parti’nin gerekli koşulları yerine getirememesini sağlamaktı.

Yasaya nazaran, seçime katılabilmesi için, partilerin, muhakkak sayıda ilçe ve vilayette teşkilatını tamamlaması, birinci genel kongresini toplaması yahut Meclis’te küme kuracak sayıda milletvekiline sahip olması gerekiyordu. 

Bu koşulların hiçbirini tamamlayacak durumda değildi UYGUN Parti.

Kemal Kılıçdaroğlu devreye girdi ve CHP’li 15 milletvekilini ödünç vererek YETERLİ Parti’nin küme kurarak seçime girebilmesini sağladı. 

[Meral Akşener’in ‘6’lı Masa’yı terk etmesi sonrasında “En büyük pişmanlığım” dediği olay CHP’nin ödünç milletvekili verme teklifini kabul etmesidir. Neden o denli dedi, anlamakta zorlanırım.]

İYİ Parti, seçimlere katılma hakkı kazanınca, MHP ile AK Parti’nin kurduğu ‘Cumhur İttifakı’ karşısında CHP, Saadet Partisi ve Demokrat Parti ile ‘Millet İttifakı’nı oluşturdu. Girdiği birinci seçimde -2018- %10 barajını aşamadı -oyu %9.96’da kaldı- ancak ittifak içerisinde yer aldığı için aşmış sayıldı ve o sayede 43 milletvekili çıkarmayı başardı. 

[Arada kamuoyu yoklamaları ÂLÂ Parti’nin oylarını artırma eğiliminde olduğunu gösteriyordu. Bir orta birtakım anketlerden oyunun %20’ye varabileceği işareti alınmaya başlamıştı. Seçimde oyu eski oranın biraz altında -%9.69’da- gerçekleşti ve milletvekili sayısı tekrar 43 oldu.]

Daha yakın vakitte yaşandığı için son seçim öncesi ve sonrasında şahit olunan gelişmeler hafızalarda şimdi taze.

Şimdilerde yeniden bir anayasa değişikliği talebi var. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan bu kez Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sitemi’nin temel kaidesi olarak takdim edilmiş, seçilebilmek için ‘%50+1’ oy alabilme kuralından vazgeçilmesini, en çok oyu alanın seçilmesi temelinin kabul edilmesini istiyor. Anayasa değişikliği ile…

O taleple birlikte siyasette tekrar taşlar yerinden oynamaya başladı.

Hedefte DÜZGÜN Parti var. Kurulmasının üzerinden yalnızca altı yıl geçen DÜZGÜN Parti’nin içi karıştı. Çatıdan kiremit uçar üzere partiden istifalar oluyor. Suçlayıcı parmaklar doğrudan Akşener’i ve yakınlarını gösteriyor.

Acaba Meral Hanım bu gelişmeyi nasıl kıymetlendiriyor? Partisini karıştıran el/leri tam ve gerçek teşhis edebiliyor mu? Yoksa yalnızca kendisine ve etrafına dönük ithamlarda bulunanları mı suçluyor?

Kendisine en baştan tanınan vadenin beklediğinden erken sona ermesini anlamakta zorlanıyor olabilir UYGUN Parti başkanı.

Liderlerin bu türlü ortamlarda sağlıklı düşünme yetenekleri zayıflar zira.

Süleyman Demirel 1970’de parti-içi isyanla karşılaşmıştı, sonrasında iktidarı kaybetmesi kaçınılmaz oldu.

İki yıl sonra, CHP’de İsmet İnönü’yü kurucusu olduğu partiden istifaya sürükleyen gelişmeler yaşandı.

Necmettin Erbakan da, 1977’de, kendi eliyle seçtiği Milli Selamet Partisi milletvekillerinden kıymetli bir kümenin istifası sürpriziyle karşılaştı.

Her üç önder de partilerini sarsıntılara sürükleyen elleri vaktinde tam teşhis edememişti.

Bakalım Meral Akşener de tıpkı akıbete mi uğrayacak?

Bu yazı, Fehmi Koru'nun şahsî bloğundan alınmıştır.