Özgür Akkaya: Beterin beteri yalnızca ölümdür

Bodrum Kat, Ayı ve Aksi mecmualarının kurucularından olan Özgür Akkaya, 'Kapattık Kardeşim' isimli hikaye kitabından sonra ikinci kitabı ve birinci romanı olan 'Kainat Boşluk Kabul Etmez'i geçtiğimiz günlerde yayınladı.

Karısının vefatının akabinde kendi vefatını beklemeye koyulan bir adamın hayata tutunamama uğraşını husus edinen 'Kainat Boşluk Kabul Etmez' okurlarıyla yeni yeni buluşurken biz de Akkaya’ya sorularımızı yönelttik.

'Kainat Boşluk Kabul Etmez' nasıl ortaya çıktı, kitabın yazım sürecine dair bize neler söylemek istersiniz?

Öykü kitabımı çıkarttıktan bir müddet sonra "Aslında tüm bu hikayeler birer roman olabilirdi. Tüm fikirlerimi burada mı harcadım sanki?" tedirginliği yaşadım. Lakin roman yazmaya dair hiçbir pratiğim yoktu. Sonrasında roman yazmayı birçok kere denedim. Tamam dediğim her evrak bir mühlet sonra gözüme vasat altı görünmeye başladı. Yazmanın futboldan farksız olduğuna inanıyorum. Ne kadar çok pratik yaparsanız, ne kadar çok uygun oynadığını düşündüğünüz insanları izlerseniz o kadar daha güzel olmaya başlıyorsunuz. Tüm o çöp olan belgelerden sonra en azından vasatı yakalayabildiğime inandığım birinci evrak 'Kainat Boşluk Kabul Etmez' oldu. Ben de birinci şutu atmaya karar verdim.

"Kainat boşluk kabul etmez" kelamına de ayrıyeten değinelim isterim. Nitekim de bütün boşluklar dolar mı hayatta? Biraz bu mevzuyu açalım mı?

Beterin beteri sırf ölümdür. Ölmediğiniz sürece bir boşluğun modülünde kesinlikle yer alıyorsunuz. Öylece kanepede beklerken bile kanepeyi dolduruyorsunuz. Tahminen eski memnun günlerinizdeki üzere uzanıp rahatlamıyorsunuz lakin önünde sonunda tıpkı yeri işgal ediyorsunuz. İçimizde açılan boşluklarda kuantum fiziği maddeleri işliyor. Boşluk doluyor fakat o boşluğun sesi kalıyor. Tıpkı Kemal Varol'un dediği üzere: "Acı geçiyor, acı geçiyor, acı elbette geçiyor, acı çekmiş olmak geçmiyor."

Başkarakter, İhtilal, Aslı, Hande… Hepsinin şahsî, ailevi, dünyevi çok önemli sıkıntıları mevcut. Onları bir ortaya getiren şeyler ortak bir memnunluktan çok, ortak mutsuzluklar üzere görünüyor.

Belki de ortak mutsuzluklar onları bir ortaya getirdi lakin onları bir ortada tutan şey ortak umut. Mutsuzluklarını bir konuştularsa, "korkma geçecek" diye bin defa sıvazladılar birbirlerinin sırtlarını. Değerli konulardan biri de kimse mutsuzluğunu yarıştırmaya kalkmadı. Günümüzde sıkıntı dinleyen insan sayısı çok az. Dizim ağrıyor desek benim de tırnağım battı diye anlatmaya başlıyorlar. Bu artık bir refleks haline geldi sanırım. Yeniden de bana üzücü geliyor.

'BİR DİĞERİNİ DÜZGÜN HİSSETTİREREK KENDİ BERBAT HİSLERİNDEN UZAKLAŞMAK FEDAKÂRLIK DEĞİLDİR'

Romanda mevt hem büyük bir sona hem de yeni bir başlangıca sebep oluyor. Başkarakter de güya eski karısı Helen’in acısını, Hande’yi kurtararak dindirmeye çabalıyor. Dahası, Hande’yi kurtararak aslında kendini kurtarıyor. Ne dersiniz?

Romanın geneline bakarsak aslında buna doğruca evet diyebilirim. Aslında karakterin önemli ruhsal takviyeye muhtaçlığı olduğunu hissetsinler istiyorum. Bu durumu romantize ettiğimin farkındayım fakat sıhhatsiz bir romantizm olduğunu da bilerek yaptım. Bir oburunu yeterli hissettirerek kendi berbat hislerinden uzaklaşmak fedakârlık değildir.

Ancak başkarakter tekrar de bir yerde, “İnsanlar beni sevecek diye ödüm kopuyor baba. Biri tekrar gözlerimin içine gülecek diye korkuyorum,” diyor. Biz de böylelikle ölen tek kişinin Helen olmadığını anlıyoruz. Sizce insanların vefatla yüzleşememeleri neden kaynaklanıyor?

Vicdan kavramı yüzünden. İnsanların birçok kendi mevtini düşünüp hüzünlenmiştir diye düşünüyorum. Uzunca bir mühlet ben bu türlü saçmalıklar yaptım ya da bilmiyorum. Sonra bir gün hüzünlenmedim. Çok olağan karşıladım. Sıkıntının özüne inince şunu fark ettim. Kendime karşı vicdanım artık rahattı. Kendimle yapmak istediğim her şeyi yapmış, kendimi anlamış ve sevmiştim. Karakterin Helen'e karşı vicdanı rahat değil. Artık vicdanını rahatlatacağı hiçbir fırsatı kalmadı. İnsan beşerle yüzleşemiyor.

'DERGİLER BENİM İÇİN ALT YAPIYDI'

Yazarlığın yanı sıra, Bodrum Kat, Ayı ve Aksi mecmualarının kurucularından birisiniz. Dergiciliğin yazarlığınıza nasıl bir tesiri oldu?

Yazarlığın futboldan farksız olduğunu belirtmiştim. Mecmualar de benim için birer altyapıydı. Her ay nizamlı yazı yazmak zorunda hissedip ertelemeden bunun peşinden koşabildim. Bir noktada mecmuaların profesyonelliğe ulaştıracağından emindim. Görünür olmamı da sağladı.

Kitabınız KDY etiketiyle yayınlandı. KDY’nin yayıncılık dalında büyük bir değişim başlattığını söylemek mümkün, pekala sizin tecrübeniz nasıldı?

Kitabın tüm süreciyle kendinizin ilgileneceği bir platform KDY. Dilediğiniz noktada takviye de talep edebiliyorsunuz. Kitap çıkartmaktaki emelinize nazaran KDY tam bir nimet de olabiliyor yetersiz de kalabiliyor. Benim gayem sadece belgemin kitaplaştırılmasıydı. Bu noktada çok mutluyum. Hedefiniz sizi tanıtsın, her kitabevinde kitaplarınız olsun ise KDY size hitap etmeyecektir.

Son vakitlerde neler yapıyorsunuz? Masanızda yeni bir çalışma var mı?

İlk romanı yazabildiğime inandıktan sonra artık uzunca yıllar roman üstüne ilerlemek istiyorum. Bu bağlamda önümde tamamlanmayı bekleyen iki evrak daha var. Bunlardan bağımsız olarak 'Kainat Boşluk Kabul Etmez'i üçleme olarak tamamlamak istiyorum.