Hatay Büyükşehir Belediyesi Tiyatrosu’nun yönetmeni Atilla Yaprak: Çocuklar bir gecede büyüdü

Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat sarsıntılarında büyük hasar gören Hatay’da, bilhassa çocuklar için çadır ve konteyner kentlerde tiyatro şovları yapılıyor. Belirsizlikler, yaklaşan kış, gerekli ve kâfi ilginin gösterilmemesi üzere olumsuz etkenlere maruz kalan halkı ve çocukları bir nebze de olsa memnun edebilmek, tabir yerindeyse yaşamsal değer taşıyor. Kentte ayakta kalmaya çalışan Hatay Büyükşehir Belediyesi Tiyatrosu’nun direktörü Atilla Yaprak ile konuştuk.

Deprem sonrasındaki bu ortamda neler yapıyorsunuz? Tiyatro ile halka ulaşabiliyor musunuz?

Evet, sekiz ay geçmesine karşın hâlâ yıkık ve sorumlular tarafından terk edilmiş bir kent var tüm ülkenin gözünün önünde. Biz bir yandan güzelleşmeye çalışıyor bir yandan çocuklar için kukla atölyeleri, Haluk Yüce’nin yazıp yönettiği “Karınca Kararınca” isimli çocuk oyunu ve 6 Şubat öncesi sahnelenen “Nina’nın Rüyası” isimli kukla oyununu konteyner kentlerde, çadırlarda, açık alanlarda oynamaya devam ediyoruz. Natürel bu oyunların da önümüzdeki günlerde nasıl devam edeceği bir muamma. Şiddetli bir kış var kapıda. Nasıl bir tahlil üreteceğiz şimdi bilmiyoruz.

Halkın sizin bu gayretinize rağmen reaksiyonu nasıl?

Gittiğimiz alanlarda sanatla şifa bulmak isteyen beşerler evet çok fazla. Ancak birçoklarının daha gerçek talepleri var. Konteynerin su geçirmemesi, inşaat şirketlerinin yarattığı canavarlık, güvenlik sorunu, başlarını sokacak bir yer, her yağmurda su altında kalmayan bir hastane, bitmeyen toz, pak su, geçmişe hasret üzere. Buradaki çocuklar bir gece de büyüdüler.

‘ÇOK GEÇ KAVUŞTU’

Şehirdeki başka sanatkarların durumu nasıl? Özel tiyatrolar ne durumda?

Şehirde özel tiyatro yok denecek kadar az. Meslektaşlarımızın birden fazla terk etmek zorunda kaldılar kenti. Seçimlerden evvel burada hem sivil toplum kuruluşlarının hem de belediyelerin farklı atölyeleri vardı. Ancak bunlar maalesef çok azaldı. 6 Şubat’tan evvel HBB Kent Tiyatrosu’nun kendi takımının dışında, bayan tiyatrosu, gençlik tiyatrosu, çocuklardan oluşan koro ve piyano kursları vardı. Kentin nabzını tutmaya çalışan, emek veren bir kültür sanat kurumuydu tiyatro. Maalesef hem mesai arkadaşlarını hem seyircisini hem de öğrencilerini kaybetti.

Depremden evvel kentte donanımlı tiyatro, sinema, stant, konser alanları zati yoktu. Kültür Bakanlığı’na bağlı sahne yıllardır tadilat nedeniyle kapalıydı. Yıkılan tarihi meclis binası uzun yıllar özel bir işletmenin salonu olarak faaliyet gerçekleştirdi. Bu binanın kamu alanı olarak dönüşümü de zelzeleden bir yıl öncesi. Tekrar merkezde bulunan Konak Sinema Salonu yıllarca atıl durumdaydı. Büyükşehir belediyesinin kültürel aktiflikleri gerçekleştirmek için EXPO Park’ta yaptığı alanların açılışı da sarsıntıya yakın tarihler. Kent kültür sanat alanına çok geç kavuştu. Bu alanlar hasarsız alanlar. Burada kimi etkinlikler hâlâ gerçekleşiyor ama izleyiciler çok uzakta.

Özellikle buradaki halkın temel gereksinimleri dışında, sanat ve sanatçı için burada neler yapılmalı?

Öncelikle başka insanların da olduğu üzere sanatkarların temel gereksinimleri, barınma, sıhhat vb. talepler. Kentin yine imarında tasarlanan kültür sanat alanlarının akla, mantığa, kentin hafızasına, işin icrasına uygun ve izleyicisine ulaşabilecek olması kıymetli. 6 Şubat öncesi yapılan ve klasik hâlâ yeni bütün şenliklerin ayrım gözetmeksizin özel olarak desteklenmesi ve devamlılığının sağlanması, kentin sanatı ve sanatkarları için epey kıymetli.