Ertuğrul Özkök: Koğuşta yemek değil de, ölüm orucu mu yapsaydı?

İkinci yazı

Sakıncalı Küratör'ün bir kabahati de "koğuştaki şefle" dayanışması mıydı?

Eski Hürriyet çalışanı Cansu Çamlıbel mükemmel mülakatlar yapıyor.
Yaptığı her mülakat gündeme damgasını vuruyor.
Dün de İKSV'deki bu krizle ilgili olarak Defne Ayas'la konuştu.
Hani şu, Müşavere Heyeti tarafından İstanbul Bienali'ne küratör seçilen lakin, İKSV idaresi tarafından "sakıncalı" bulunarak diğerine verilen sanat uzmanı…
Çok hoş bir mülakat. 

***

Bir kültür beşerinin sanatla siyaseti, sanatla günlük hayatı nasıl yaratıcı formatlarla bir itiraz haline getirdiğini çok hoş ve şık bir lisanla anlatıyor.
Hayranlıkla okudum.
İşte o mülakatta Çiğdem Mater'in Seyahat Koğuşu'da başlattığı bu eforun nasıl global bir sanata dönüşebileceğini anlatıyor.

***

Ondan aktarıyorum:
"Acının içinde, ortasında nasıl durabiliriz ve acıları nasıl dönüştürebiliriz? Sanatın buradaki fonksiyonel işlevi nedir? Acının ortasında durmak ve acıyı dönüştürmek. Çiğdem Mater'in kettle ile yaptığı yemekler de budur. Bir acıyı dönüştürme projesidir, o şartlar içinden üretmeye devam etmektir. Sonuçta bizim ülkemizde daima bir kutuplaşma oluyor; her şey ya siyah ya beyaz algılanıyor. Bizim arayışımız ise gri alanlara nasıl oksijen alanı açabiliriz üzerine şurası."
Evet problem bu…
Acıyı vilayetle de vefatla mi anlatmalıyız…
Yoksa hayata bağlılıkla da anlatabilir miyiz…

***

Okurken düşündüm.
Acaba onun "sakıncalı küratör" sınıfına sokulmasının bir nedeni de bu olabilir mi…
Yani Seyahat Koğuşu'ndaki şefle bu dayanışması…

TIKLAYIN | Küratör Defne Ayas: İstanbul Bienali için antidepresan işlevi uygun görüldü sanki

Dördüncü yazı

Son dakika, Gebze'deki kapalı "Mumo" hazinesi, küratür engelli İstanbul Bianeli'nin önüne geçebilir

Gebze'de bir depo…
Kültür ve sanat etraflarından çok az insan orada bir depoda gizli duran saklı hazineyi bilir.
Bilenler ortasında çok azı da o hazine dairesine girmiştir.
Burası tahminen de Türkiye'nin en büyük "Çağdaş Sanat Galerisi'dir…"
Ne kadar mı büyük?
İçindeki sanat yapıtı çeşitliliği bakımından tahminen de İstanbul Çağdaş Sanat Müzesi'nden çok daha büyük.

***

Bir cins "depo müze" burası…
Ben ona, New York MoMa'dan esinlenerek, "MuMo" diyorum…
Mudo mağazalarının kurucusu Mustafa Taviloğlu'nun 50 yıldır topladığı Türk çağdaş sanat yapıtlarından oluşan çok varlıklı bir koleksiyondur bu.
Bence koleksiyon demek yanlış.
Çünkü o söz işin boyutunu küçültüyor.

***

Taviloğlu, tanıdığım en dayanılmaz çağdaş sanat trend avcısıdır.
Yeni çıkan bir sanatçıyı herkesten evvel o keşfeder.
Onu yıllardır takip ediyorum, daha kimse tanımazken, keşfettiği sanatkarların her biri sonradan Türkiye'nin, hatta dünyanın kıymetli sanatkarları ortasına girmiştir.

***

Mudo artık yıllardır hayal ettiği bir şeyi gerçekleştiriyor.
Topladığı bütün yapıtları bir "bienal espirisiyle" sergileyecek.
Eserler, İstanbul'un 5 başka büyük yerinde birinci sefer sanatseverlere açılacak.
Hem de ardına İstanbul Bienali kadar güçlü bir sponsoru da almış.
İstanbul Bienali küratör krizi ile boğuşurken, Mudo kendi bienaline hazırlanıyor.
Önümüzdeki periyotta bu stant İstanbul Bienali'nin bile önüne geçerse hiç şaşırmam.