Gezi davasının tarihe geçecek tebliğnamesi: İbn Haldun, Maslow ve Atatürk üzerinden, cemaat tapeleri ve komplo teorileriyle suç ve suçlu üretmek

Yargıtay Başsavcılığı, Seyahat davasının tebliğnamesini hazırladı. Can Atalay, Çiğdem Mater, Tayfun Kahraman, Hakan Altınay, Mine Özerden ve Yiğit Ali Ekmekçi’nin 18 yıllık mahpus cezalarının onanmasını istedi. Elbette bir numaralı sanık olan, ağırlaştırılmış müebbet mahpusa mahkûm edilen iş insanı Osman Kavala’nın cezasının da onanmasını talep etti.

Yerel mahkeme ve istinaf mahkemesi tarafından cezalandırılan sanıklardan yalnızca 18 yıl mahpusa mahkûm edilen Mücella Yapıcı hakkındaki kararın bozulmasını istedi. Bunun münasebeti de birtakım toplantılara katılmamış olması.

Anayasa Mahkemesi’nin, dokunulmazlıklarla ilgili açık kararına karşın, başsavcılık, Can Atalay hakkındaki yargılamanın durdurulmaması tarafında görüş belirtti.

Tebliğname, Yargıtay’ın ceza daireleri için bağlayıcı değil. Fakat daire, tebliğnameye karşıt karar verirse, Yargıtay Başsavcılığı’nın itiraz ederek kararı Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na götürme hakkı bulunuyor.

***

Gezi davasının iddianamesi, lokal mahkeme kararı, içerikleri nedeniyle tarihe geçecek evraklar olma özelliği taşıyordu.

Eylemler sırasında konutunda oturan oyuncunun aksiyonunun pasif direniş manasına geldiğinin söylenmesi, cenazelerde atılan sloganlardan örgüt çıkartılması, polise çiçek verilmesinin kalkışma olduğunun belirtilmesi üzere farklı yazı konusu olacak yüzlerce başlık barındırıyordu iddianame ve gerekçeli karar.

Komedi bunlarla hudutlu değildi. İstanbul 30. Ağır Ceza Mahkemesi, tüm sanıkların beraatine karar verirken, Fetullah Gülen cemaatine bağlı hâkim ve savcıların yaptığı dinlemelerin yasadışı olduğunun altını çizmişti.

Aynı gün Kavala’nın cezaevinden çıkmaması için daha evvel tahliyesine karar verilen bir evrak raftan indirilmiş, bu evrakta gözaltı ve tutuklama kararı verilmişti. Sonra bu belgedeki suçlamanın AİHM kararına husus olduğu anlaşılınca bu hatadan da tahliye edilip, casusluk kabahatinden tutuklanması kararlaştırılmıştı. Boşta o kabahat vardı.

Casusluk ögesi bulunamayınca, “casusluğu çok ustalıkla yaptığı için kanıt bırakmadığı” tespitiyle dava açılmış ve Seyahat davasıyla birleştirilmişti. Seyahat davası da evvelki heyet dağıtılarak mahkumiyetle sonuçlandırılmıştı.

Kavala için bulunabilen yalnızca birkaç tape kaydındaki konuşmaların yorumlanması, telefonunun İstanbul’un göbeğindeki bir baz istasyonundan sinyal vermeseydi. Hepsi bu. Ve komik biçimde, Seyahat davasından mahkûm edilirken, casusluk kabahatinden beraatine karar verilmişti.

 ***

Tüm bunları akılda tuttuktan sonra tarihe geçecek nitelikteki 77 sayfalık bu yeni dokümana bakmakta yarar var.

Tebliğnamede, bütün benzerlerinde olduğu üzere ilgili kanun hususları sıralandıktan sonra kanıtların bunlarla ahengi tartışılıyor.

Tarihi değeri de bu noktada başlıyor. Çünkü yıllarca konuşulmaya aday tabirler ve tespitler var.

Bu mevzuyu tartışmaya, lise kitaplarından kolay kolay anımsanacak Maslow’un muhtaçlıklar hiyerarşisi ile başlanıyor. Güvenlik, aile, mülkiyetin de bir gereksinim olduğu anımsatılarak.

Buradan “tarih ve sosyoloji alanında deha” olduğu vurgulanan İbn Haldun ve 1377 yılında kaleme aldığı yapıtlarına geçiliyor.

İnsanın korunma gereksiniminin devlet tarafından karşılanabileceği, bu nedenle devletin güçlü olması zorunluluğunun bulunduğu İbn Haldun kelamlarıyla aktarılıyor.

Bütün bu atıfların nedeni sonradan anlaşılıyor. Savcı, “Bu prensipler ışığında bakıldığında, hudutları belirlenmiş coğrafyada, fizyolojik, sosyolojik, ekonomik, hak ve özgürlüklerin garanti altına alındığı Ulusal Devlet çatısı altında, ortak yaşama istencinin, vatan, bayrak, bağımsızlık, özgürlük kavramları değişmezdir” diyerek işe başlıyor.

Ama kâfi değil. Bütün bölümler için legal bir yargı bildirilmesi lazım. Bunun için de Atatürk’e başvuruluyor ve “Sınırsız ferdî özgürlükler, ferdî çıkarlar uygar ve tertipli toplumları Devletleri yıkarak anarşi ve çoğunlukla da zorbalığı yaratır…” kelamları aktarılıyor.

Bu da yetmiyor ve trajikomik biçimde 2002’de öldürülen, o tarihten bu yana katilleri bulunamayan, yargının sanıklarının kaçırılmasına yol açtığı Necip Hablemitoğlu’nun kitabından atıflar yapılıyor. Kitapta yer alan “etki ajanları”, “yönlendirici ajanlar” ya da kapsamlı bir deyişle “nüfuz casusları” tabirlerinin altı çiziliyor. Vaktinde bu hususta boş yere insanların yargılandığı ve Yargıtay kararıyla beraat ettikleri anımsatılmadan elbette.

Ya da Hablemitoğlu’nu öldürdüğü sav edilen sanıklar tahliye edilip kayıplara karışırken, asla kaçmayanların cezaevinde tutulduğu gözetilmeden…

 ***

Savcı için bu da kâfi değil. Çünkü ortada fazla materyal yok.

Yeniden Atatürk’e dönüyor savcı. Bu defa, “1922 tarihli muhtırasına bakmamız yeterlidir” diyerek, şu kelamlara atıf yapıyor:

“…ekonomik gayeyle bilim ve insanlık faydası imajı ile yurdumuza gelip istila (işgal) hazırlamak için etnik toplulukları gerek hükümete gerek birbirine karşı kışkırtmak...buna müsaade vermek çocukları yaşayacakları etrafa düşman ya da hiç olmazsa yabancı olarak yetiştirmek ve yaşayacakları etraf ile çatışmak zorunda bırakmaktır. Bu ise, gerek o çocukların, gerek içinde yaşayacakları halkın yıkımını hazırlamaktır. Bunu yasaklamak hükümetin misyonudur. Bundan dolayıdır ki, Amerikalılarca örnek çiftlik vb. kurumlar kurup, buralarda kendi uyruğumuzdan olan binlerce çocuğun, Türk hükümetine ve ulusuna karşı sevgisiz ve uyumsuz hislerle yetişmelerine müsaade veremeyiz…”

Ardından ekliyor:

 “Yüz yıl sonra dahi gerçekliğini koruyor olması Büyük Atatürk'ün, dehasıdır.”

Atatürk’ün bu davayı, yargının genel hallerini görmesi halinde neler diyebileceği başka bir tartışma konusu…

 ***

Tebliğnamede, bu muhtıra konusunda bir kaynağa atıf yapılmış lakin kısa bir arama karşımıza Aydınlık gazetesinde yayımlanmış bir köşe yazısını çıkartıyor. Aşikâr ki bir taramayla yazı bulunmuş, oradan kaynağa gidilmiş.

 ***

 Artık yargı bildirme noktasına geliniyor tebliğnamede… Bu yargı şu sözlerle dağıtılıyor:

“Kendi ulusal bağımsızlığını koruyarak insan olmanın gereği hak ve özgürlüklere sahip olmanın formülü, sade halka demokrasi işlerinden anlamayan olarak bakıp yabancı eli mi aramaktır? Bu kadar hukukçusu, siyaset bilimcisi, tarihçisi olan ülkemizde, halkların daha ileri hak ve özgürlükleri elde etmeleri için yapılacaklar konusunda operasyon niteliği öne çıkan ve bunu mahallî güçlerle ilerleten STK'lar için şu soruların cevaplanması gerekmektedir. Hangi saikle (İbn Haldun; geçim yolları, mülk bahsindeki ) buradaki geçim yolu ve yönetme motivasyonu nedir? Herkesin ben daha demokratik bir ülke için faaliyet gösteriyorum dediğinde demokratik faaliyet olduğunu nasıl, hangi kriterlere nazaran kıymetlendirebiliriz. Yani demokrasinin gereklilikleri ile ulusal rejimlerin bağımsızlığı ortasındaki ince hudut nerede başlayıp nerede bitmelidir? Pragmatik olarak her aktör bu savla alana indiğinde, sosyolojik olarak aşikâr bir zaman ve yer içerisinde meydana gelen olay ve olguların, yaratılan algılardan öbür olarak teşhisi nasıl konulacaktır, öznel subjektif bakış açısının dışına çıkarak öznellikten arıtılmış salt gerçeklik nedir bunun belirlenmesi gerekmektedir.”

Elbette bu sorular sorulabilir. Bir tebliğnamede sorulur mu tartışılır fakat genel olarak tartışmaya değer… Elbette bu yorumların nereden çıkartıldığı da sorulabilir. Halka demokrasi işlerinden anlamayan olarak bakıldığı nereden çıkartılıyor misal? Demokrasinin gerekliliği ile ulusal rejimlerin bağımsızlığı neden birbirinden sonla ayrılsın? Atıf yapılan Atatürk bunu mu istiyordu?

Şu soru da eklenebilir:

Avrupa Kurulu Bakanlar Komitesi, Kavala hakkındaki AİHM kararının uygulanmaması nedeniyle Türkiye için yaptırım sürecini başlattı. Ana münasebet anayasada AİHM kararlarına uyulacağının belirtilmesi.

Bu durumda ülkenin bağımsızlığını tehdit edenler bu anayasa unsurunu hazırlayanlar mıdır? Anayasa kuralı yargı için bağlayıcı mıdır? Demokrasi neden bağımsızlıkla çelişkili görülüyor ve demokrasinin gereklerinin ihmal edilmesi ile ne kastediliyor?

 ***

Tebliğnamede, bu noktada tekrar oburunun tabirlerine gereksinim duyuluyor.

Birbirine misal çok sayıda iddiayı barındıran kitaplarıyla tanınan Mustafa Yıldırım’ın STK’lar konusunda kaleme aldığı “Sivil Örümceğin Ağında” kitabı, savcının ana kaynağı.

Kitap, tebliğname yerine bile kullanılabilir. O kadar fazla atıf yapılıyor.

Ve öylesine bir mutlak yanlışsız kabul ediliyor ki kitap, ispatlar bu kitaba nazaran bedellendiriliyor.

 ***

Tebliğnamenin en azından Soros’la yakın münasebeti bilinen Açık Toplum Vakfı’nın kurucu ve liderlerinden olan, Cumhurbaşkanı Erdoğan ve hükümetle yakın alakası bulunan Can Peker konusunda hakkını vermek lazım.

Sayfaların değerli bir kısmı, Erdoğan’la yakın olması gündeme getirilen Paker’in Açık Toplum Vakfı’ndan uzaklaştırıldığı, bütün hükümeti yıkma planlarının sonradan yapıldığını açıklamaya ayrılmış.

Bu noktada İshak Alaton’un çokça suçlandığını hatta tebliğnamenin bir yerinde davanın tarafı olmamasına karşın Alaton için “sanık” tabirinin kullanıldığını görüyoruz.

 ***

Kanıtlara gelince…

Bütün bu atıfların ortasına, cemaate bağlı hâkim ve savcıların devrinde elde edilen, İstanbul Başsavcılığı’nın ayıkladığını tez ettiği telefon dinleme kayıtları yerleştirilmiş.

Bağlamından kopuk, ne olduğu anlaşılmayan, atıf yapılan şahısların kelamlarını doğrulamaya yönelik olarak cümleler seçilerek geniş biçimde konulmuş.

İddianamedeki OTPOR ve Canvas örgütleriyle ilişki tekrarlanmış. Halbuki bu örgütlerin, yapıların alakasının kurulamadığı birinci günden bu yana besbelli. Lakin savcılık ısrar etmiş.

Çekilmeyen belgesel tekrar çekilmiş üzere kabul edilmiş.

Televizyon kurma gayreti, örgütsel faaliyet olarak gösterilmiş.

Ordudan atılan, sol bir partiden atılan, davaya itirafçı olarak katılıp, duruşmada kaçan Murat Pabuç üzere isimlerin tanıklığı yeniden bilgi olarak alınmış.

Bir tarihte Kavala’nın örgütleri finanse ettiğini gösteren evrakların fotoğrafını çektiğini ve ailesinin buna ait hafıza kartını aradığını, şimdi bulamadığını söyleyen eski örgüt üyesi itirafçının kelamları yeniden kaynak gösterilmiş.

***

Tebliğnamenin son kısmı büsbütün soru işaretleri ile dolu.

Tebliğnamede FETÖ’den, Açık Toplum Vakfı’ndan kelam ediliyor fakat bir örgütsel bağ kurulmuyor.

Buna karşın, örgüt talimatı vurgusu yapılıyor lakin örgütün ne olduğu muhakkak değil. Ve burada isimlendirme yapılamadığından olacak, “Örgütün talimatıyla” denilirken, birinci harf itinayla büyük yazılmış.

Kavala’nın liderliği de şöyle anlatılıyor:

“Sanık Mehmet Osman Kavala'nın oluşturduğu ağı bir beden üzere düşündüğümüzde,

sanığın, her faaliyetin icraya konulmasından evvelki son karar mercii olduğu, bu yönüyle

organizmanın beyni pozisyonunda olduğu anlaşılmaktadır.”

 ***

Bir çarpıcı tespit daha var.

Gülen’e atıf yapılarak, “İlkokul mezunu emekli bir vaiz maaşıyla 1999 yılından itibaren bir çiftlik meskeninde ikametin katı şartlarına tabi, ismine üniversite kürsüleri bulunan örgüt önderinin, ABD'ye gidişiyle birlikte FETÖ/PDY'nin geçirdiği süreçlerin George Soros ve Açık Toplum vakfının paralellik arz ettiği, el ele yürüdükleri, sanık Mehmet Osman Kavala ile Ali Hakan Altınay, Çiğdem Mater, Mine Özerden'in de başından sonuna bu sürecin içinde yer aldıkları…”

Buradan hareketle FETÖ ile Soros’un el ele yürüdüğü, örgütün de bu olduğu çıkarımı yapılabilir fakat neden açıkça belirtilmediği soru işareti.

 ***

Son olarak şu tespiti aktarmakta da fayda var:

“Gezi Parkı olayları sırasında; Pak ve iyiniyetli hak arama gayretinde olan insanların da bulunduğu fakat, çoğunluğunu birbiri ile kontaksız gözüken kanunî, yasa dışı ve kanunî görünümlü illegal yapıların oluşturduğu yadsınamayacak bir gerçektir. Bir diğer deyişle sahanın gerçek aktörleri, olayın gerçek özneleridir terör örgütleri.”

Bunun ayrımının kim tarafından nasıl yapıldığı bilinmeyen. Hak arama çabasında olan günahsız ve yeterli niyetli insanların neden sokağa çıktığı da belirtilmiyor. Ya da bunun kabahat olup olmadığı…

Ancak Seyahat davası birinci günden bu yana aslında bir hatta ilerliyor. Başsavcılık da şaşırtan olmayan biçimde tebliğnamesiyle dokümanlara yeni bir halka ekledi. Yargıtay’ın ne yapacağını, bu tebliğnameye uyup uymayacağını göreceğiz.

Yargıtay Başsavcılığı'nın Seyahat tebliğnamesi: Mücella Yapan dışındaki tüm cezalara onama, Can Atalay'ın tahliyesine ret istemi!