Ertuğrul Özkök: “Ben Kemal, gittim…” ama keşke 14 Mayıs’tan önce gitseydin

Ertuğrul Özkök | Vaktin Ruhu

Dünkü ruh halimi şöyle anlatayım:
Bir gazeteci arkadaşım, Kurultay salonunda çekilmiş bir fotoğrafını attı.
Fotoğrafın altına şu iletisi yazmış:
“Ben buradayım. Yazında kullanmak üzere merak ettiğin bir şey varsa buradan yazayım sana…”

Önce iletisi havaalanından attı sandım ve şunu yazdım

Önce havaalanından gönderdiği bir fotoğraf sandım ve “Sen neredesin ki” diye karşılık verdim.
“CHP Kurultay’ındayım” diye yazınca ben de altına şu bildirisi yazdım:
“Aa! bugün CHP kurultayı mı vardı…”
Şakaydı tabi lakin ilgimin derecesi bu kadardı işte…
Bir de tam o sırada Fenerbahçe-Trabzon karşısında 3-0 yenik durumdaydı ve ilgi odağım oradaydı.

Saat 03.00’te Two And A Half Men’i izlerken

Saat 03.00 sıralarıydı ve ben kim bilir kaçıncı sefer ‘Two and A Half Men’ dizisinin, hangi dönemi olduğunu bile karıştırdığım bir kısmını izliyordum ve kim bilir kaçıncı kere tekrar tıpkı iğrenç erkek esprilerine tıpkı kahkahaları atıyordum.
O sırada iPhone’umun WhatsApp sesi çınladı…
Baktım “İşte CHP’nin yeni Genel Başkanı” diye bir ileti.
Gruptaki uykusuz ve meraklı arkadaşlardan biri atmıştı.
Kılıçdaroğlu kaybetmiş.

“Bay Kemal gitti” cümlesine görünce aklıma gelen birinci espri

O an ‘Two and A Half Men’ dizisinin kahramanı Charlie Harper’ın lakin karakomik bir mizah dizisinde gülünebilecek karakterinin etkisindeydim ve onun kılığına bürünüp şu iletisi attım:
“Ben Kemal, gidiyorum…”
Hatta gitti bile…

O koltuktan darbe ile ayrılıp halk oyu ile dönmek

Kendimi bildiğimden beri siyasi partileri izliyorum…
Birçok siyasi partinin genel liderinin gidişine şahit oldum.
Darbe ile gideni gördüm…
Gidişleri onları küçültmedi, büyüttü.
Silahla gittiler, halkın referandumda evet oyu ile döndüler.
Dönemeyenler ise, bugün anıt mezarlarında, milletin gönlünde yatıyorlar.

Demokrasi kültürü ile ayrılma zarafeti

İsmet İnönü üzere partisinin içindeki değişim dileğini görünce, vakur bir biçimde seçime girmekten vazgeçen, sonra yeni seçilen genel lider Bülent Ecevit’in önünde düğmelerini ilikleyerek onu kutlayan genel liderler gördüm.
Türk siyasi parti sistemi, son 50 yılında liderlik ve delege kültürü, genel liderlerin istediği taktirde sonsuza kadar kalması zihniyeti üzerine yine inşa edilmiştir.
Ama bugüne kadar hiçbir genel lider o koltuktan bu kadar acıklı, hüzünlü ve küçültücü biçimde ayrılmamıştır…

Arkadan hançerlenmek mi? Asıl siz bizi yüreğimizden hançerlediniz

Giden genel lider konuşmasında “Sırtımdan hançerlendim” dedi…
Seçimde mecburen ona oy vermiş bir insan olarak bu cümleyi işittiğim an içimden gelen tek ses şuydu:
“Asıl siz bizi tam yüreğimizden hançerlediniz Kemal Bey…”
CHP’den artık zerre kadar umudum yoktu…
Bugün de var mı emin değilim…
Ama en azından bu kez, parti onu o koltuktan indirmeyi başardı…
En azından birçoklarını şahsen kendi seçtiği delegenin bu kararı, ilerisi için küçük de olsa bir yenilenme umudu olabilir…

Sen “Kemal gittin” bense “keşke” diyorum

“Sen Kemal gittin…”
28 Mayıs günü esasen gitmiştin…
Şimdi de partinden gittin…
Ama ‘Keşke’ diyorum…
Keşke CHP bu kararı 14 Mayıs seçiminden evvel alsaydı…
O vakit Altılı Masa, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın karşısına genç, farklı, daha toparlayıcı, ardında İstanbul başarısı olan yeni bir profili aday gösterme imkanına sahip olabilirdi.
Ülke seçime farklı bir ruhla, değişik bir argümanla gidebilirdi.
Ne yazık ki kaçtı o fırsat…

Sayın Kılıçdaroğlu, siz yalnızca bir seçim kaybetmediniz

Sayın Kılıçdaroğlu…
O mantıksız inadınızla, ülkenin iktisatta, dış siyasette tabana vurduğu, 5 milyon Suriyeli göçmenin insanlarda yarattığı reaksiyonun tepe yarattığı bir günde, kazanılması garanti bir seçimin kaybedilmesine yol açtınız…
Biliniz ki yalnızca bir seçim kaybetmediniz…
Bu ülkenin yarısının sevincini, yaşama gücünü, değişim umutlarını da kaybettiniz…
Bu ülkenin heyecan dolu, umutlu milyonlarca insanını siyasetten soğuttunuz.
Umutlarını paramparça ettiniz…
O nedenle size ‘Güle güle’ bile diyemeyeceğim…
Çünkü o hezimetten sonra kendi iradenizle çekilseydiniz, size buruk bile olsa güle güle der, hatta kampanyadaki gayretiniz için teşekkür bile edebilirdik.
Ama bu türlü süfli biçimde, sürüklene sürüklene gitmeyi kendiniz tercih ettiniz.

Sayın Özgür! Kovun o hayaletleri genel merkez binasından

CHP’ye gelince…
Özgür Beyefendi, birinci işiniz CHP’nin o Fantoma şatosuna benzeyen genel merkezi binasındaki uğursuz hayaletleri kovmak olsun.…
Kurtarın o partiyi yıllardır bitmeyen Halloween gecesinden…
Yanlış anlamayın, insanlardan, şundan bundan bahsetmiyorum.
O genel başkanlık makamında insanı esir alan, “Burası bana kâfi. Ülkenin Cumhurbaşkanı olmama gerek yok” ihtirasını, o karanlık ruhu kovun diyorum.

Odanızı küçültün, maksadınızı büyütün

Odanızı küçültün, amacınızı büyütün…
Umudu bitmiş, gönlü yaralı insanlara yeni bir şeyler söyleyin…
Yerel seçimlere kadar yeni bir ruh yaratın…
Hiç olmazsa ülkenin 52-48 istikrarının manevi gücünü yine sağlayın…
Belki o ruh, bu ülkeyi 20’nci yüzyılın birinci 60 yılında doğan siyasetçi jenerasyonunun yarattığı bu hayal kırıklıklarından kurtarabilir…