İrfan Bilgin: Sanki hiç yaşamamışlar! O yüzden Galatasaray bizim mezar yerimiz

Kenan Alim'in kardeşi İrfan Bilgin’le buluşmak için İstiklal Caddesi'nden Galatasaray Meydanı'na yanlışsız yürürken, evvelki haftalara nazaran daha çok polisin caddede olduğunu gördük. 27 Mayıs 1995'ten beri kayıp olan kardeşini arayan Alim'le yürürken görüntü şöyleydi: Polis, Cumartesi Anneleri'nin orta sokaklardan çıkarak Galatasaray Meydanı'na ulaşmasını engellemek için cadde boyunca 200 metre aralıklarla gözaltı araçlarını park etmiş, onlarca sivil ve üniformalı polis bekliyor. Çevik kuvvet meydana gerçek giden kayıp yakınlarını çembere almak için tekrar cadde uzunluğu 200 metre aralıklarla ve kalkanlarla yan yana dizilmiş. Sivil polisler de hem İstiklal Caddesi’nde hem orta sokaklarda kayıp yakınlarını arıyor. Gören amirine haber veriyor ve takip etmeye başlıyor. Telefonla konuşmasını, markete girmesini, çay içmesini ve mesajlaşmasını raporluyor...

'BAŞBAKANI BİLE İÇERİ ALMAZLAR'

"Bir gün birisi bizi telefonla aradı. Kenan'ın Gölbaşı'nda bulunan Özel Harekat'a bağlı bir hastanede olduğunu, azap gördüğünü ve onu serumla beslediğini söyledi. Telefonu kapattı. Üç gün sonra tekrar aradı. Kenan'ın hastanede olmadığını, ölmüş olabileceğini söyledi. Oraya gitmek istediğimizi söyledik. 'Oraya Başbakan bile giremez' dedi. İHD ve bir küme avukatla gittik. MİT'e bağlı bir bölgeydi. İçeri girmemize müsaade vermediler. Periyodun valisi araştıracaklarını söyledi lakin bir daha sesleri çıkmadı" diye anlatıyor İrfan Alım...

28 yıldır gözaltında azap edildikten sonra kaybedilen ağabeyi Kenan Alim'in nerede olduğunu öğrenmek ve onu kaybedenlerin yargılanması için her cumartesi günü Galatasaray Meydanı'na gidiyor...

İŞKENCE SIRASINDA BAYGINLIK GEÇİRDİ, ÖLDÜ SANILIP BIRAKILDI

Bilgin ailesi 1974'de Dersim'den İstanbul'a geldi. Kenan, 1978'de Pendik'te bir silahlı çatışmada yakalandı ve üç yıl cezaevinde kaldı. Cezası biter bitmez 18 aylık askerlik için Denizli'ye götürüldü. Askerlik bitince bu defa, 24 aylık bir nezaret süreci için Eskişehir'e gönderildi. O müddet de bitince İstanbul Pendik'te bir fabrikada işe girdi. 3 yıl çalıştıktan sonra sendikal faaliyeti münasebet gösterilerek işten atıldı. 1993 yılında Antep'te gözaltına alınarak Malatya'ya götürüldü. Malatya'da 22 gün boyunca gördüğü azaplara dayanamayarak baygınlık geçirdi. Polisler öldüğünü sanarak işkenceyi durdurdu. Hastaneye götürüldü, tedavi olduktan sonra hür bırakıldı. Lakin gördüğü azaplar nedeniyle iç organlarında kalıcı hasarlar oluşmuştu. Bu nedenle daima tedavi görüyordu.

GÖZALTINA ALINAN KENAN ALİM'İN İSMİ LİSTEDEN ÇIKARILDI

Kenan Alım, azabın akabinde Malatya'da hastaneden çıkarken polisler kendisine, "Bu sefer kurtuldun fakat bir gün yeniden elimize geçersen seni öldürürüz, yok ederiz" diyerek mevtle tehdit ettiler. Bunu İstanbul'a geldikten sonra kardeşi İrfan Alim'e anlattı. Daima takip ediliyordu. Aylar sonra, 1994'ün Eylül ayında Türkiye Devrimci Komünist Partisi'ne (TDKP) yönelik operasyonda bu kere Ankara'daki bir otobüs durağında gözaltına alındı. Ankara'da yapılan bu operasyonda Kenan Alım dışında 12 kişi daha gözaltına alındı. Fakat polis gözaltı listesinden onun ismini çıkardı. Ailesine yalnızca 11 kişinin gözaltına alındığı söylendi. Avukatlar ve birlikte gözaltına alınanlar yaptıkları açıklamalarda, Kenan Alim'in tek başına bir hücrede tutulduğunu, her gün azap gördüğünü, azap sonrası sürüklenerek hücresine geri getirildiğini söyledi.

'BENİM ADIM KENAN ALIM, BENİ KAYBEDECEKLER'

Cezaevi koridorunda sürüklendiği sırada, "Benim adım Kenan Alım, bunlar beni kaybedecekler" diye bağırdığını duyanlar, kaldığı hücre numarasına kadar ailesine söylediler. Lakin tüm teşebbüslere karşın sonuç alınamadı. 22 gün sonra Ankara'da avukatlık yapan Murat Demir gözaltına alındı. Demir hür bırakıldığına, gözaltında iken mazgallardan kendisine seslenen Alim'in, "22 gündür burada ağır azap görüyorum. Beni kayıt altına almadılar. Beni öldürecekler. Seni bıraktıklarında İnsan Hakları Derneği'ne ve aileme haber ver" dediğini açıkladı. Murat Demir 4 gün sonra tekrar azaba götürülen bilginin bir daha geri getirilmediğini de anlattı. Aile tekrar müracaatta bulundu lakin tekrar sonuç alamadı.

DEVLET BAKANI: BU ADAMI YOK ETMİŞLER

Gözaltına alınan öbür 11 kişi çıkarıldıkları savcılıkta, Kenan Alim'in neden getirilmediğini sordu. Savcı, "Ben size onu sormadım. Sorduklarıma yanıt verin" diye azarladı. Aile daha sonra devrin İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanı Azimet Köylüoğlu ile görüştü. "Nasıl olur bu? Bir insan nasıl kaybedilir? Bu türlü şey mi olur? Üç gün sonra gelin, yerin tabanında de olsa bulacağım" diyerek Alım ailesine garanti veren Bakan Köylüoğlu, üç gün sonraki görüşmede aileyi morali bozuk karşıladı. İrfan Alım o görüşmeyi şöyle anlatıyor, "Köylüoğlu bize, 'Kardeşim benim de yapacak bir şeyim yok. Ben size o denli dedim lakin benim yapacak hiçbir şey yok. Bu adamı yok etmişler. Öldürmüşler bir yere atmışlar' dedi..."

"O devir bakan olan biri bize bunu söyledi" diyen İrfan Alım, bu kere AİHM'e başvurduklarını anlatıyor. AİHM heyeti 2002'de Ankara'ya geldi. Heyetin yetkilileri, şahitleri ve avukatları da dinledikten sonra hazırladığı raporla Türkiye mahkeme tarafından, "Siz Kenan Alim'i gözaltına aldınız. Azap ettiniz, öldürdünüz ve hukuk dışı halde yok ettiniz" denilerek manevi tazminata mahkum edildi.

BİLGİN'İ SORAN SAVCI SÜRÜLDÜ: ORADA OLDUĞUNU BİLİYORDUM

Ankara'da misyonlu Cumhuriyet Savcısı Selahattin Kemaloğlu da, dokümanlara nazaran Kenan Alim'in gözaltına alındığını belirterek nerede olduğunu Emniyet'e sordu. İçişleri Bakanlığı ve Emniyet Genel Müdürlüğü'nden, "Kenan Alim'in gözaltına alınmadığı" istikametinde cevap verildi. Savcı Kemaloğlu, Alim'in gözaltında olduğu belirtilen merkeze gitmek istedi. Bunun üzerine Ankara'dan sürüldü. Savcı daha sonra Alım ailesine, şunları anlattı: "Ben adım üzere eminim. Kenan oradaydı. Bana haberi ve duyumları geldi. Bu insanın yok edildiğini biliyorum. Fakat ben bir savcı olarak bir şey yapamadım." Savcı Kemaloğlu, bunları AİHM heyetine de anlattı. Tüm bunlara karşın aile Kenan Alim'in ortaya çıkması istikametindeki umutlarını kaybetti.

‘ÇOK SESSİZ ÇOK İNSANİ BİR EYLEM’

İrfan Alım, 1995’ten beri ağabeyinin yerini bulmak, faillerin yargılanmasını sağlamak ve kayıplara son verilmesi için her hafta Galatasaray Meydanı’na gidiyor. İrfan Alım, aksiyonu "Çok sessiz, çok insani. Kayıp yakınlarının telaffuzlarının dışına çıkmayan bir eylem” kelamlarıyla tanımlıyor: "Kaybettirme devletin şahsen yok etme siyaseti. Başvurduğu yollarından biriydi. Zira en altta birisini öne çıkarsalar, üste kadar uzanır. Mehmet Ağar ona işaret etmişti. ‘Tuğlayı çekersem herkes altında kalır’ Herkes ortak yaptı. Bunların başını da Tansu Çiler ve Mehmet Ağar çekti."

'GALATASARAY MEZAR YERİMİZ'

"Kaybedilen insanlara sahip çıkmak bizim görevimiz” diyor İrfan Alım: “Mezarı olanlar şanslı. Başına gidiyorsunuz, bir su döküyorsunuz. Bu insanı rahatlatır. Bizim o da yok. Güya bu türlü bir insan olmamış, bu ülkede yaşamamış üzere. Bu yüzden Galatarasay Meydanı bizim mezar yerimiz. Bayramlarda orayı ziyaret ediyoruz. Oraya karanfil bırakıyoruz. Hanife Anne, ‘Burası mezar taşımdır. Bunu engelleyemezsin. Ben burayı kendime mezar belledim’ diyor. İnsanın içini acıtan şeyler. Meydan bize çok şey anlatıyor. Meydanda birlikte oturduğumuz birçok insan öldü. O meydanda öldüler. O meydanda doğan çocuklar artık 28 yaşında. Besna, annesiyle gelen bir çocuktu. Artık kendisi geliyor. Meydanın manası ve öyküsü bizim için farklı. Yalnızca basın açıklaması yeri değil.

‘BU ÜLKEDE BEŞERLER KURŞUNLANIYOR’

Bizim bir yanımız boş. Bir yanımız felç. O denli yaşıyoruz. 90'lardaki kayıplar bizde bir travma yarattı. Bir yok etme siyasetiydi. Şunu düşünüyorsun. Bu insan vardı. 35 yıl birlikte yaşadık. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı. Bu ülkeye emeği geçmiş, yararı dokunmuş. Birden ortadan kaybediliyor. Yok ediliyor. Bu hangi vicdana, hangi dine, hangi insan haklarına sığıyor? Biz bunu kabullendik. Bu ülkede, bu sistemde, bu tertipte her şey yapılıyor. Yapılmayan bir şey yok. Ben şaşırmıyorum. Bu ülkede beşerler kurşunlanıyor. Annem ve babam kabul etmedi. ‘Bir insan niçin kaybolsun?’ dediler. Annem 2005'te öldü. Ölene kadar kabul etmedi. ‘Siz yanlış biliyorsunuz. Kenan niçin kaybedilsin? Ne yaptı ki kaybedilsin?’ diyordu.

‘BU SİSTEMDE HATALI OLMANA GEREK YOK’

Kenan çok hümanist biriydi. Bir havyanın ziyan görmesine bile içi parçalanıyordu. Çok inatçı ve kararlı biriydi. Haksızlığa hiç tahammülü yoktu. Farklı bir insandı. Kaybedilmesinin benim üzerime çok tesiri oldu. Yaptığımız bu uğraşlarla kayıplarımıza layık olmaya çalışıyoruz. Onları savunmaya çalışıyoruz. Bu kayıpların tespit edilmiş bir hatası yoktu. Onları yargı önüne çıkarmadan kaybettiler. Yargısız infaz ettiler. Bir cürümleri yoktu. Kenan kaç defa gözaltına alındı fakat hiçbir kabahati yoktu. Yalnızca silahlı çatışmada gözaltına alındığında vardı onu da çekti aslında. Onun dışında hiçbir kabahati yoktu. Ancak bu devlette, bu sistemde hatalı olmana gerek yok. İstediğini kaybediyor, istediğini yok ediyor.

‘UNUTMAYACAĞIZ’

Bazen düşünüyorum, işin içinden çıkamıyorum. Bu türlü bir insan ne için kaybedildi? Nitekim anlamıyorum. Onların anılarına sahip çıkıyoruz. Devletin bu çirkef yüzünü unutturmamak için buraya geliyoruz. Unutmayacağız, unutturmayacağız. Onlarla gurur duyuyoruz. Güzel ki de yakınlarımız, kardeşlerimiz onlardı. O işkenceciler, yeraltında yaşayan kan emiciler. Biz haklıyız, gururluyuz ve memnunuz. Gururlu yaşadılar ve onurlu öldüler. Özel çıkarları için bir tek adım atmadılar. Halkı için, personeller için, mahalleleri için uğraş ettiler. Kendileri için hiçbir şey yapmadılar. Bu bile her şeye bedel.

‘SOYLU İTİRAF ETTİ’

Süleyman Soylu kendisi itiraf etti. Meydanı yasakladığı vakit, ‘Bu beşerler gözaltına alınmışsa, Eminönü Meydanı'nda gezerken mi kayboldu' dedi. Bu ne demek? 'Gözaltına aldık kaybettirdik' demek. Hani gözaltına almamıştınız? Kimse sormadı bunu. Gündeme bile gelmedi. Bu bir itiraftı.

Galatasaray'ı terk etmeyeceğiz. Galatasaray'ın bizim için çok büyük anısı var. Anayasa'nın bize verdiği hakkı kullanmak istiyoruz. AYM kararı bile ayaklar altına alınıyor. Bunu kullanmak için elimizden geleni yapacağız. Eninde sonunda biz orada oturacağız. Bu ülkede hayat hakkı hayat bulursa, sorumlular da yargılanır. Bu da parlamentoda el kaldırmakla olmayacak. Sokak çabasıyla olacak. Pes etmemek lazım.”