Ertuğrul Özkök: Ünlü Fenerbahçeli 60 yıl önceki o cinayeti anlatıyor; kardeşim, sen ne biçim gizli servis ajanısın?

*Ertuğrul Özkök | Vaktin Ruhu

Bu yıl ABD Lideri Kennedy’nin öldürülüşünün 60’ıncı yılı.

Dün o suikast sırasında liderinin 2,3 metre ötesin eki Kapalı Servis müdafaa vazifelisi Paul Landis’in o günü nasıl anlattığını yazdım.

Landis’in o günü anlatan kitabı 30 Kasım’da yayınlanacak lakin daha şimdiden konuşulmaya başlandı.

Dünkü yazımda bütün dünyada en düzgün bilen insanlardan birinin ünlü Fenerbahçe taraftarı ve Kongre üyesi Bedrim Baykam olduğunu yazmıştım.

Onun Paul Landis’in söyle dikleri ve bilhassa “Sihirli tek kurşun” tezi ile ilgili kanılarını çok merak ettiğimi yazmıştım.

TIKLAYIN - Ertuğrul Özkök: 60 yıldır sessiz kalan muhafaza konuştu; "sihirli tek kurşun" teorisi çökecek mi?

Bedri Baykam beni yanıltmadı.

Kennedy cinayeti ile ilgili görüşlerini detaylı biçimde yazdı.

Şimdi ben ortadan gecikilip meydanı bu ünlü Fenerbahçeliye bırakıyorum.

Dünyayı sarsan ve çocukluğumda beni de çok etkileyen bu cinayetle ilgili bu detayları bir Türk sanatkarının yazması da çok enteresan tabi.

Ben büyük bir ilgiyle okudum. Sanırım hususla ilgilenen beşerler da birebir ilgiyle okuyacaklardır.

Kennedy’nin öldürüldüğü haberi geldiğinde meskenin yarısı ağlıyordu

“Hem sevgili Ertuğrul Özkök’ün yazısını hem de Peter Baker’ın o periyot Amerikan Lideri Kennedy’nin muhafazalarından Paul Landis ile yaptığı ve New York Times’da çıkan röportajı okudum.

Benim bu cinayet ile münasebetim 6 yaşındayken başladı. Kennedy’nin öldürüldüğü acı haberinin konutumuza yayıldığı o geceyi dün üzere hatırlıyorum. Sonuçta Dr. Suphi Baykam’ın oğluydum ve Türkiye’nin en siyasi konutlarından birinde büyüyordum. 22 Kasım 1963 gecesi ve sonraki gün, Türkiye’de ve hatta tüm dünyada yaşanan üzüntüyü bugünün Türkiye'si mutlaka anlayamaz. Hatta diyebilirim ki, o günleri yaşamamış olanlar bunu bilemezler! Mesela Ankara’da konutların yarısı ağlıyordu yahut depresyona girmişti desem, buna bugün kimse pek inanamaz… Güya o gece dünyanın sevilen lideri yok edildi. O günlerden başlayarak, bahse dair elime geçen her şeyi okudum.

“Yedi yaşımda Warren raporunu okuduğumda ‘olmaz bu türlü şey’ dedim”

Aradan bir yıl geçtikten sonra bu cinayeti “sözde” araştıran Earl Warren’ın, “Bu cinayette bir komplo yoktur, Oswald tek başına işlemiştir” biçiminde özetlenen komedya metninin içeriğiyle de 7 yaşında gazetelere yansıdığı halde karşılaştım. Büyük bir hayal kırıklığına uğradım ve okuduklarımın zerresine inanmadım. O çocuk başımla bile ortada kirli şeyler döndüğünü, birilerinin bir şeyler sakladığını pek rahat hissedebiliyordum ve hatta anlayabiliyordum.

Ben 10 yaşında iken Savcı Jim Garrison, belgeyi yine büyük bir soruşturmayla açtığında ‘nihayet
akıllı bir adam uyandı ve tahminen gerçeği öğrenebileceğiz’ diye çok sevindiğimi hatırlıyorum.

“JFK sinemasını 13-14 sefer seyrettim ve ezberledim”

24 yıl sonra ayrıntılarını Oliver Stone’un ‘JFK’ sinemasından çok daha yeterli öğreneceğim formda, malum komplo-ört-bas etme eforları, Garrison’ın da büyük bir cüret ve özveri ile yaptığı soruşturmayı boşa çıkarmak için devreye girmiş! O sineması tahminen 13-14 defa izledim. Ayrıyeten ulaştığım bütün belgeselleri, tartışma ve soruşturma sinemalarını de gördüm. Bu hususta Amerika’da yayınlanmış, sayısız tuğla boyutlu kitaplar okudum. Mevzuyu kendimle, eşimle, asistanlarımla, Amerikalı dostlarımla her tarafıyla ele alıp tartıştım.

“Dallas’a gidip olay yerini kendi gözlerimle gördüm"

Bir sefer kendi başıma, bir sefer de 2013 yılında açtığım sergiyi hazırlarken sevgili eşim Sibel ve yeniden sergiyi birlikte yürüttüğümüz asistanım Hikaye Eras ile Dallas’a, olay yerine gittim, devri yaşamış bireylerle sohbet ettim. Ayrıyeten Kennedy’nin kelamda katili Oswald’ın yaşadığı ve çalıştığı kent olan New Orleans’ta da araştırma ve röportajlar yaptık. Müzelerde bilgi, evrak aradık. Başta Sibel, Hikaye ve ben olmak üzere yüzlerce saat imaj izledik, ileri geri-aldık, tartıştık!

“Şuna emin olun Amerikalılar bu mevzuyu konuşmaya hala korkuyor”

Tanrı sizi inandırsın, Amerikalılar bu husustan başka ayrı kişisel ve resmi olarak hala o kadar korkuyorlar ki, onlara bu hususta sorular sorduğunuzda ya kaçamak yanıt veriyorlar ya bahis değiştiriyorlar ya da inanılmaz biçimde kaçıp uzaklaşıyorlar! Hele, olay yerinde “soruşturma” yapmaya kalktığınızda bugün bile renkleri dönüyor ve size tehlikeli bir ajanmışsınız üzere bakıyorlar. Olay Amerika’da, hele Teksas dolaylarında hala bir tabu. 2013 yılında, cinayetin 50. yılında yaptığım multimedya stant hem tarihi araştırmacı kimliğimin hem de sanatçılığımın doruklarındandır.

“Gelecek sy Berlin’de JFK standı açıyorum”

Söylemeye utanıyorum, lakin hayatımda açtığım en kusursuz ve şaşkınlık verici stantlardan biridir JFK standı... (Aynı stant, önümüzdeki yıl Eylül ayında Berlin’de açılacak.) Stanttaki her türlü multimedya eser ve genel yer düzenlemeleri dışında birçok görüntüm vardı. Size yalnız bunlardan birini örnek olarak anlatmak isterim: JFK cinayeti hakkında A’dan Z’ye, atölyemde çekilen görüntüde kesintisiz 9 saat boyunca Türkçe ve yeniden atölyemde çekilen birebir içerikle öbür bir görüntüde da 7,5 saatte tıpkı hususları İngilizce olarak anlatıyorum!

“9 saatlik görüntümü seyretseniz, tuvalete bile kalkamazsınız”

Bu görüntülerde hiçbir belgesel gereç yok, yalnız ben konuşuyorum. Lakin buna karşın, argüman ediyorum ki dinlemeye başladığınızda tuvalete gitmek dışında yerinizden kalkamazsınız! (Eminim Sevgili Ertuğrul Özkök bunu denemek isteyecektir! )

Şimdi gelelim asıl bahse. Yani Paul Landis’in kitabı hakkında verdiği röportaja…

Hayatımda mesleğine bu kadar ihanet eden bilinmeyen servis elemanı görmedim

Dünya tarihinde, nasıl ki Jim Garrison’un tabiriyle “Sihirli Kurşun”dan daha enteresan hiçbir mermi görülmediyse, ben de şimdiden söylüyorum, ömrümde Paul Landis’ten daha sorumsuz, ne yaptığını bilmeyen ve mesleğine ihanet içinde bir “Gizli Servis Ajanı” görmedim!

Bir insan, dünya tarihinin akışını değiştiren bir cinayet mahallindeki en sorumlu resmi vazifelilerden biri olacak, mevzunun en değerli ispat modülünü Kennedy’nin vurulduğu otomobilin art koltuğundan alıp evvel cebine, sonra da Kennedy’nin sedyesine atacak ve tüm soruşturma ile bilgi akışını değiştiren bu aksiyonlar hakkında “sözde gerçekleri” 60 yıl sonra bir kitapta itiraf etmeye kalkacak!

“Kardeşim sen ne biçim bir zımnî servis casususun ki”

Sen ne biçim bir Zımnî Servis casususun ki, mesleğinin en temel datalarını ve gereklerini yok sayıyorsun? Nasıl bu kadar salak rolüne yatıyorsun? Yoksa komplonun bir modülü mısın? Kaç kurşun geldiğinden tutun da, hangi kurşunun hangi açıdan gelip nereye ziyan verip nereye düştüğüne kadar, her türlü sorunun karşılığı milimetrelerle değerliyken, delillerde yapılan bu büyük tahrifat nasıl izah edilebilir?

Beyefendi, şimdiye kadar ‘komploya inanmamış.’ Halbuki kendisi bu halde “cinayeti örtbas etme komplosu”nun bir kesimi haline gelmiyor mu?

Bu dünyadan masraf ayak, herhalde tarihe “bir isim bırakmış olmak” istemiş. Lakin ne yazık ki bu, çok bahtsız anılan bir isim olacak.

“Böyle saklambaç oynayacağına işine konsantre olsaydın ya..."

Benim için artık bulanık olan nedenlerle, o ‘Sihirli Kurşun’u bulup JFK’nin sedyesine ben bıraktım ve sonra herhalde bu kurşun o sedyeden başkasına, sedyeler yan yana götürülürken geçiverdi” mealinde bir şeyler geveliyor. Ben de bu vesileyle kendisine ve anılarından çıkarıp getirdiği kurşuna ‘çalkala yavrum, çalkala’ diyorum.

'Ortamın güvenliğini koruyacak kimse yoktu’ diyebiliyor tekrar Landis. Âlâ de bu senin görevindi aslında, sen ne yapıyordun? Kurşunla saklambaç oynayacağına, komplonun kesimi olarak baş karıştırıcı atılımlara girişeceğine, meslektaşlarınla ortamı denetime alsaydın ya!

“İyi de koltukta bulduğun o sihirli kurşunu niçin cebine attın?”

Hadi diyelim, o anda cinayet mahallinde kaos vardı diye Kennedy’nin oturduğu koltuktan kurşunu alıp cebine attın. Haydi, bu kadarını panik ve refleks tahlilinden kabul edebilirim. Pekala, o gün yahut sonraki gün bunu niçin itiraf etmedin? Yoksa bu bilginin hayati bir kıymeti olduğunu bilecek kadar bile ajanlık vasıflarından mahrum musun? Bu ortada ölseydin ne olacaktı? Bunasaydın ne olacaktı? (Zaten bunun gerçekleşip gerçekleşmediğini de bilmiyoruz!) 60 yıldır aklın neredeydi? Hususa kıymet mi vermiyordun, yoksa aksine birileri sana da çeneni kapamanı mı emretmişti?

“Cinayetin 300 şahidi karanlık biçimde öldüğü için korktun mu?”

Yoksa 300 şahidin karanlık kurallarda ölüp gittiğini bildiğin için “sessiz kalmakta hayır var” mı dedin?

‘Oswald’ın tek katil olduğuna inanıyordum’ derken, neye dayanarak bunu söylüyordun? Herkes senin üzere bilgileri saklamış olsa ve bu bahislerde palavra söylese o soruşturma neye döner, hiç kelamda casus aklınla bunları düşündün mü?

Röportajı yapan Baker, daha sonra bu mevzuda Oswald’ın tek başına hareket eden, olayın tek faili olduğu savını ısrarla savunan ve 93 yılında “Bu Dava Kapatılmıştır” kitabını yazan Gerald Posner ile de görüşmüş. Posner de, Landis’in kıssasından kuşku ettiğini ve aslında vakit içinde hafızaların yavaş yavaş bilakis yok olduğunu söylüyor. Ancak benim de yıllar evvel okuduğum ve özür dilerim, çok saçma bulduğum kitabında, Oswald dışında herkesi aklamak için varını ağırı ortaya koyan Posner, yeniden bu röportajda çok traji-komik satırlara imza atıyor.

İkinci kuşkulu bütçe yok mazereti ile götürülmedi

Cinayeti kelamda araştırmak için kurulan Warren Komisyonu’nun şefi Earl Warren, Oswald’ı keklik üzere infaz etmiş, karanlık mafya ilişkili gece kulübü sahibi Jack Ruby’yi ziyaret ettiğinde ortalarında geçen, kayda alınmış ve bugün her metinde yer alan şu konuşma var: “Sayın Warren, ben bu cinayet hakkında her şeyi izah etmek, açıklamak, bütün gizemli perdelerini yok edip mevzuyu aydınlatmak istiyorum. Lakin bunu burada, Dallas’ta yapamam. Zira, bunu yaptığım an beni yaşatmazlar. Lütfen, beni çabucak Washington’a götürün. Orada size her şeyi anlatacağım.” Bu yalvarışa karşılık Warren’ın makûs niyet itirafnamesi üzere gelen, yüz kızartıcı karşılığı ise şu: “Sizi Washington’a götüremem, bu mümkün değil. Zira ne bunu yapacak bütçem var ne de sizin güvenliğinizi sağlayabilirim.” Bu üzere durumlarda be derler bilirsin Sevgili Ertuğrulcuğum? “Başka sorum yok, Hâkim Bey!”
Bunlar üzere bekleyen daha yüzlerce soru var.

“Sevgili Ertuğrul, bu da benim başımdaki sorular”

Sevgili Ertuğrul, söyleyecek daha çok şey var. Mesela, bana nazaran olayın kaç saniye sürdüğünü, kaç kurşun atıldığını, Oswald’ın neden olayda yalnız bir “küçük balık” olduğunu ve Amerika’da hangi konsorsiyumun bu cinayeti ortak akılla, dev bir komplo halinde organize ettikleri konusunda “gerekçeli kararlarımı”, Kennedy’nin nasıl tıpkı anda hem CIA, hem FBI, hem Pentagon, hem Amerikan silah sanayisi, hem büyük kapitalist şirketler, hem Klu Klux Klan ve tüm ırkçılar, hem İsrail, hem Rothschild ailesi, hem de mafyayı direkt karşısına almış olduğunu ve ivedilikle ortadan kaldırılmasının tüm bu bölümler için artık tartışılmaz bir mecburiyet haline geldiğini ve komplonun gerisinde bütün bu kümelerin sessiz iç antlaşmalarının yer aldığını daha ayrıntılı aktarabilirim. Ancak bu kadarını da daha sonra karşılıklı bir uzun akşam sohbetinde yaparız. Kim bilir tahminen ondan evvel de sen benim o ünlü maraton görüntümü izlemek istersin.

Sonuç: Bana nazaran cinayet motamot şöyle işlendi

Bana nazaran olay başından sonuna sekiz saniye sürdü. 4-6 kurşun ortası atıldı. Grassy Knoll (Çimenli tepe) kesin ateş edildi, tahminen Texas School Book Depository’nin solunda kalan Del Text binasından da ateş edildi.

Sihirli kurşunun o denli bir rota çizdiğini inanmak için Garrrison’un dediği üzere bir filin kuyruğuyla bir papatyaya asılı olarak 
uçurumdan aşağı görüntü seyredebildiğine de inandım bilmek lazım!

Oswald olaydaki küçük balık! bence tüfeği binaya getirdi ancak ateş etmedi. Öldürücü kurşun katiyen Çimenli zirveden geldi.

Dünya tarihinin gördüğü ve göreceği en büyük örtbas operasyonu en kanlı halde yapıldı…”