Fehmi Koru: Milli Eğitim’de 9. bakan, gidip gelenler sonrasında eğitime deve hızı hakim, bize kuantum hızı gerek…

Fehmi Koru*

Türkiye kaliteye fazla ehemmiyet verilmeyen bir ülke olduğu için, görevlendirilen beşerler ile onların geldikleri vazifelere en uygun şahıslar oldukları halde uzak tutulanlar ortasında mukayese yapılamıyor.

Örnek olarak Ulusal Eğitim Bakanlığını alabiliriz.

Biraz evvel Mehmet Y. Yılmaz’ın T24’teki yazısında okudum: Bugüne kadar AK Parti iktidarında tam 9 siyasetçi Ulusal Eğitim Bakanı olarak misyon yapmış. “Kaba bir hesapla her 2,5 yılda bir bakan değişmiş” diyor muharrir ve şimdiki bakan Yusuf Tekin’e kadar tıpkı misyonda bulunmuşların isimlerini sıralıyor: Erkan Mumcu, Hüseyin Çelik, Nimet Çubukçu, Ömer Dinçer, Nabi Avcı, İsmet Yılmaz, Ziya Selçuk, Mahmut Özer.

Hiç kuşkusuz hepsi de bedelli beşerler, kimilerini tanıdığım için buna eminim de. Ancak…

Çoğu sefer unutuluyor: AK Parti iktidarının birinci hükümetini Abdullah Gül kurmuştu. İktidarın birinci devrine damgasını vuran hükümet programını hazırlayan da Gül’ün takımıydı. Gül’ün başbakan olarak kendi seçtiği isimlerden oluşan birinci bakanlar konseyi listesini sunduğu periyodun Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, listede değerli bir değişikliği zorlamıştı.

Gül’ün listesinde Ulusal Eğitim Bakanı olarak yer alan Prof. Beşir Atalay’ın bir diğer bakanlığa kaydırılmasını istemişti.

“İstemişti” dememe bakmayın, yeni başbakanı buna zorlamıştı Sezer…

Beşir Atalay devlet bakanı oldu, Ulusal Eğitim’in başına sonraki dokuz kişinin birincisi olarak Erkan Mumcu getirildi.

Hep düşünmüşümdür: Sanki o liste sunulduğu üzere Sezer tarafından onaylansa ve Ulusal Eğitim’in başına bakan olarak Atalay gelseydi, Türkiye’de uygulanan eğitim sistemi bugün nasıl olurdu?

Herhalde bu sorumdan sistemin olumlu manada bugünkünden daha farklı olacağını düşündüğümü anlamışsınızdır.

Sebebi kolay: Beşir Atalay siyasete atılmadan evvelki periyodun kıymetli bir kısmını, uzun yıllar üniversite hocası olarak, sonra da Devlet Planlama Teşkilatı’nda eğitim konusunun sorumluluğunu taşıyarak geçirmişti.

Konuya en yakın AK Partili oydu.

Dünyada son on yıllarda çabucak her alanda ihtilal niteliğinde devasa değişimler yaşanıyor. Bundan 100 yıl evvel yaşamış biri mümkün olsa da bugünleri yaşayarak anlamaya çalışsaydı, kendi devriyle günümüz ortasındaki derin farkı algılamakta zorlanırdı.

Bilim ve teknoloji çabucak her alanda geçmişin üzerine sünger çekecek çapta dünyamızı değiştirdi.

Değişmeyen yahut değişikliğin pek az fark edilebildiği alanların başında eğitim geliyor.

Çocuklara ve gençlere geçmişte ne eğitim veriliyor idiyse bugünün çocukları ve gençleri de çabucak hemen birebir usullerle eğitiliyor.

En çarpıcı örnek, bir sonraki eğitim merhalesine geçiş için uygulanan sınavlar…

Fabrikasyon misali, ezbere dayalı bir eğitimin sonucunda çocuklar ve gençler ilkokul ve ortaokul sonrasında liseye, liseden sonra da üniversiteye, geçmişte dedeleri ve babalarına da sorulmuş sorulara muhatap olarak, kâfi puanı almaları sayesinde girebiliyorlar.

Oysa dedeleri ve babaları -tabii nineleri ve anneleri de burada anmak lazım- eğitim hayatında dirsek çürütürken, başvuracakları kaynaklar sonluydu.

İnternet ve Wikipedia/Vikipedi yoktu bir defa… Google arama motoru yoktu… ‘Kitap’ denildiğinde akla gelen kitapçılarda satılanlardı; e-kitaba erişimleri yoktu…

Tabii yok olanlar sadece kaynaklar değildi, onlara ulaşmayı sağlayan bilgisayarlar, tabletler ve akıllı telefonlar da yoktu…

‘Yapay zeka’ (AI) öngörüsünde bulunan yabancı birtakım isimler olduğu biliniyor, lakin o vaktin çocuk ve gençlerinin onlardan haberi de çoklukla yoktu.

Şimdi bunlar var, bilgiye ve bilgi kaynaklarına erişim kuantum süratiyle, fakat bugünün çocukları ve gençlerinin eğitilmesinde deve suratı geçerli.

Eğitim alanında karşı karşıya kalınan problemlerin yalnızca bize has olduğunu sanıyor değilim; Batılı ülkeler sorunun farkındalar ve arayış içerisindeler; bizde ise, sıkıntıların farkındalığında da sorun var.

İş geliyor bu alanın sorumluluğunu sırtında taşıyan yetkililerde düğümleniyor.

Bakan yeni olduğu için misyonunu nasıl sürdüreceğiyle ilgili öngörüye kalkışma haksızlığını göze alamam; lakin yeniden de açıklamalarına bakıp problemlerin tam farkında değilmiş, şayet farkındaysa onları kendi devrinde çözme kararlılığından uzakmış hissine kapılmadan edemiyorum.

Radikal kararlar alınması gereken bir vakit diliminden geçiyoruz ve o kararlar artık alınmazsa geleceğin tehditleriyle baş edemeyecek hale gelecek ülkemiz.

Galiba da o denli olacak.

Ne kadar yazık.

*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.