80. Venedik Film Festivali’nden notlar: Vampir diktatörler, insanlar ve köpekler...

Görsel cazipliği ön plana çıkan Hollywood çeşidi geniş kitle sinemasının Fransız ustası Luc Besson, bu defa saplantılarını bir basamak daha ileri götürmüş. Aslında, kendi gayeleri açısından çokta başarılı sayılabilecek “Dogman”, zevkle izlenen, heyecan veren, duygulandıran, izleyicisini makul aralıklarla tahrik etmeyi de unutmayan, pek incelikli olmasa da ruhsal, toplumsal hatta siyasal vurgular içeren, güzel bir macera sineması...

Yorum gücümüzü biraz daha zorlarsak, “iyileri koruyup berbatları cezalandırarak toplumsal adaleti arayan başkarakteriyle, bir tutam politik deneme” bile diyebiliriz!

Gaddar babasından durmadan dayak yiyen; şimdi on yaşlarındayken konuttan kaçmaktan öteki deva bulamayan annesi tarafından terk edilen; yüreğinde bir damla sevgi ve şefkat bulunmayan baba ve ağabeyin şiddetinden nasibini haylice alarak aylar boyunca bahçedeki demir kafese hapsedilen; susadığı sevgiyi, şefkati ve insan sıcaklığını lakin bu kafeste birlikte yaşamak zorunda kaldığı köpeklerde bulabilen Douglas karakterinin ömür hikayesi olan “Dogman”, köpeklerin insanlığı ve insanların köpekliği üzerine, keyifli sonu olmayan, dehşetli bir peri masalı güya...

(Luc Besson’un Dogman filmi)

Abartılı Douglas karakterini muvaffakiyetle yorumlayan Caleb Landry Jones ya da onu hapishanede anlayışla dinleyen psikiyatrist genç bayan hekimi canlandıran Jonica T. Gibbs, heyetin dikkatini Luc Besson’dan herhalde daha fazla çekmiş olmalı...

Bu ortada, erkek oyuncu mükafatı için aday listesi daha birinci günlerde uzamaya başladı. Örneğin, Micheal Mann imzalı “Ferrari”de ünlü araba markasının kurucusu, yarış pilotu Enzo Ferrari’yi canlandıran Adam Drivers (Penélope Cruz eşliğinde) direktöründen daha başarılı gözüküyor.

BU SEFER BAŞBAKANIN OĞLU

Luc Besson kadar olmasa da hafif bir düş kırıklığı yaratan öbür direktör, Şili sinemasının özgün ismi Pablo Larrain, aslında çok hoş bir husus yakalamış.

Müthiş bir politik taşlama niteliğindeki Netflix imali “El Conde”, mizanseni güçlü, estetiği sağlam, yaratıcı güçlü bir deneme...

(Ferrari sinemasından Adam Driver ve direktör Michael Mann)

Şili’de, 11 Eylül 1973 tarihinde darbe yaparak demokratik seçimle işbaşına gelmiş olan sosyalist Lider Salvador Allende’yi öldüren cuntanın kumandanı, kanlı diktatörlük devrinin güçlü başkanı General Agusto Pinochet, sinemada, Fransız Devrimi’nden bu yana değişik kimlikler altında tarih sahnesine çıkan bir vampirdir aslında. Marie Antoinette’in başını kesen giyotinden damlayan kanları emen Monsieur Pinochet, birkaç nesil sonra, eski İngiltere Başbakanı Margeret Thatcher’in oğlu olarak, Augusto Pinochet ismiyle dünyaya geri dönmüştür!...

Evinin mahzenindeki derin dondurucularda, öldürdüğü binlerce insanın kanlı yüreklerini saklayan Pinochet, uzun bir ömür sürmek için kâfi kan rezervine sahiptir. Gerektiğinde, süperman üzere kanatlanıp taze kan aramaya çıkan yaşlı diktatör, gençlerin damarlarında gürül gürül akan taze kanı tercih eder daima. Kan tipleri konusunda, eşi bulunmaz bir uzmandır, asırlardır...